Brief aan Moetie en Vake

Liefste Moetie en Vake,

Ik ben iets beter met het geschreven woord dan met de gesproken versie. En omdat iedereen het mag weten, doe ik het langs deze weg.

Het is zover! Na (net g)een jaar bij jullie te mogen wonen, brengen we deze nacht voor het eerst door in ons vernieuwde huis. Een jaar waarin jullie ons pas écht leerden kennen. P als de niet altijd zo perfecte schoonzoon, maar wel eentje die een pak werk heeft verzet in ons huis én een bron aan humor van de ‘bovenste’ plank bezit. Mij hebben jullie denk ik vooral meegemaakt tijdens mijn meest vermoeiende en vermoeide periode. De kindjes vonden het geweldig, zeker Jaak die een groot publiek had om te entertainen. En Fien die tegen nog meer mensen kon zeggen ‘jij mag niet naar mij kijken’!
Een grote stap voor ons, waarschijnlijk een verademing voor jullie. Want zo een gezin met 2 kinderen en 2 honden in huis nemen, dat is niet niks, toch?

Onze kindjes moeten nu wennen aan een nieuw soort gezinsleven, Jaak heeft zelfs nooit iets anders gekend in zijn bewuste leventje. Ook wij moeten weer wat gewoon worden aan die eigen beentjes, waarop we nu weer gaan staan. En jullie… jullie kunnen genieten van de oorverdovende stilte die jullie te wachten staat!

Vandaag voelde ik me een beetje zoals toen ik de materniteit voor het eerst verliet, meer dan vier jaar geleden. Net zoals toen ik met mijn kersvers boeleke naar huis mocht, en daar héél gemengde gevoelens bij had. Blij. Bang. Een beetje verdrietig. Heel dankbaar.
Blij, omdat het eindelijk gebeurd is. Zo lang keek ik uit naar mijn eigen plek. En zie mij hier nu zitten, aan mijn fancy keukeneiland.
Bang, of toch met een klein bang hartje, omdat ik bijna constant op jullie hulp kon rekenen met de kindjes, en het nu weer veel vaker in mijn eentje moet zien te rooien.
Een beetje verdrietig, jawel! Want het was vaak druk en er was weinig privacy, maar toch kon ik altijd rekenen op een luisterend oor. En ik zie jullie graag, dus het voelt toch een beetje als een afscheidje.
Dankbaar. Echt heel dankbaar. Want wat jullie voor ons hebben gedaan is niet niks. En ik weet echt niet hoe we jullie daarvoor kunnen bedanken.

Niet alleen jullie ben ik dankbaar, onze andere fantastische helpers natuurlijk ook. Zonder hen zouden we nog altijd bij jullie moeten wonen.
Opa, onze persoonlijke elektricien en loodgieter, de man met het brein die ons zo vaak uit de nood heeft geholpen.
Oma, die met haar eeuwige enthousiasme en open armen klaarstond om de kindjes op te vangen, of om orde op zaken te stellen in onze verhuischaos.
Bompi, om voor de 100e keer de remork te legen of zijn sterke schouders onder een betonnen balk te steken. En om zijn Ella uit te lenen om zo grondig bij ons te komen helpen en poetsen.

Ik ben blij dat dit avontuur achter de rug is en dat alles weer op zijn plooi valt. Want jullie waren de kinderen intussen ontgroeid, en wij de ouders! Maar vergeten doen we dit nooit. Hoe kan ik jullie bedanken? Met een etentje, een grote fles champagne, veel toeters en bellen? Of met heel veel liefde, duizend kusjes van ons en de kindjes en een grote dikke DANKUWEL?

Duizendmaal bedankt.

Liefs,

Sille

  One thought on “Brief aan Moetie en Vake

  1. Karin
    september 18, 2018 om 19:28

    Ook ik doe mijn hoed af voor moetie en vake! Topouders! Ik ben een grote bewonderaar!
    Karin, alias oma.😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: