De man van mijn dromen heeft ros haar, 4 poten en is een tikkeltje eigenwijs

Valentijn, 11 jaar geleden. Het zal ongeveer op die dag geweest zijn dat ik hem voor het eerst zag, na een jaar wachten. Rhineferry’s Red Delicious, de pup met het blauwe bandje. Toen nog piepklein, heel erg hulpeloos en onhandig. Vanaf dan ging ik hem elke week bezoeken. In Vianen, bij Utrecht. Elke zondag 2 uur op, 2 uur af. Om die puppygeur te gaan opsnuiven.

Toen hij een week of vijf was, kregen we te horen dat het blauwtje wel degelijk de onze zou worden. Want de fokster besliste. Ik had ook al lang beslist. Die eigenwijze oogjes beloofden dat het een hele uitdaging zou worden, maar wel eentje die de moeite waard zou zijn.

 

img_1057

Foto door Dogvision

 

En een uitdaging werd het! Flynn (= zoon van de roodharige) kwam begin maart 2008 bij ons wonen. In ons veel te piepkleine appartementje, waar de douche in de slaapkamer stond en we ons met z’n tweeën amper in konden draaien of keren, laat staan met die eigenzinnige rosse er nog eens bij. Hij hing het uit, zoals alleen pups, kleuters en pubers kunnen doen. Luisterde voor geen meter. Sprong een keer op ons bed om dan ostentatief, met alweer die blik in zijn ogen, zijn blaas te ledigen. Eén keer en nooit meer. Maar ik bleef volhouden, want de Nova Scotia duck tolling retriever staat erom bekend een vrolijk hondje te zijn met een sterke will-to-please, zoals ze dat zo mooi zeggen in hondenland.

Tijdens een jachtcursus van aantal maanden – geen nood: no animals were harmed, wél veel tennisballen – groeide onze band. We raakten op mekaar afgestemd en bereikten een keerpunt. Achter die eigenwijze blik bleek inderdaad een heel toffe, enthousiaste, gehoorzame, trouwe vriend schuil te gaan. Hij groeide op, kreeg zijn plek in ons nieuwe huis mét tuin, en vergezelt ons sindsdien trouw op zowat elke reis die we maken.

In die 11 jaar was en is hij er altijd. Door dik en dun (en weer dik), in goede en minder goede tijden. Hij maakt sindsdien elke mijlpaal mee. Vergezelt me op menig wandeling en loopje. Deed zijn best op de hondenschool. Blaft de buurt wakker wanneer hij in de auto springt. We doorzwommen samen heel wat watertjes, wat je in zijn geval heel letterlijk mag nemen.

In de loop van de jaren kwamen er nog enkele huisdieren bij, die hij allemaal tolereerde. Veel nood had hij niet aan dat extra gezelschap, maar hij vond het best ok. Eerst de kat Olivia, dan de konijnen (intussen R.I.P. Sammy en Liesje) en later zijn schattige irritante kleine zusje Josje. Na weer een verhuis en tussen heel wat verbouwingen door kwamen er ook nog twee kleine mensjes bij, die onze wereld op zijn kop zetten. Die blijkt hij intussen ook helemaal ok te vinden. Als ze maar af en toe met zijn bal willen gooien. En niet te veel rond zijn nek komen hangen.

Door omstandigheden hebben de hondjes een hele tijd bij mijn ouders gewoond. Hoe hard ik ze ook miste, het was goed dat we even wat ademruimte hadden. Stilaan krijgen ze terug hun plaats in ons huis. Het is weer wat aanpassen. De stofzuiger draait overuren. De gevoelige vloer* vertoont al wat meer krassen. In de tuin wordt het weer risicovoller om in eentje te trappen. Het is wat het is. Maar zonder hond, dat is toch echt niet mijn ding. Vandaag, met Valentijn, pak ik hem nog wat steviger vast, mijn lieve oude brombeer. En ik hoop dat nog heel lang te mogen doen.

 

*Tip: cementgebonden gietvloer is niet geschikt voor mensen met huisdieren. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: