Bedje in, slaapwel en tot morgen

IMG_1902

Rond bedtijd gebeurt het wel vaker dat ik alleen ben met de kindjes, zoals ook het geval is wanneer ik dit schrijf. We hebben altijd geprobeerd om het zo kort mogelijk te houden. Niet te veel gedoe, zoveel mogelijk hetzelfde korte ritueeltje. Bedje in, slaapwel en tot morgen.

Klinkt mooi. In theorie. Intussen is het 20u en is het bedritueel al zo’n anderhalf uur aan de gang. Want geen twee kinderen zijn gelijk. De mijne al zeker niet. Ik kan zelfs spreken van twee uitersten, op zowat elk gebied. Behalve dan op vlak van haarkleur, kleur ogen en achternaam. 

Mini Doornroosje

Dochter is intussen 4,5 jaar en was vroeger een droom van een slaapster. Toen ze nog middagdutjes deed, en nog niet naar school ging, kon ze makkelijk tot 9u ’s morgens slapen, een middagdut doen van 4u (we maakten haar soms wakker om 17u) en met gemak alweer gaan slapen om 19u. Een mini Doornroosje. Ergens naartoe gaan was wel onmogelijk. Kreeg het kind haar slaap niet, dan was ze on-uit-staan-baar.

Naar school gaan, een maand later grote zus worden, nog wat later grote verbouwingen, daardoor lange tijd bij mijn ouders wonen én dan nog de Sint die haar tutje meenam. Al die grote veranderingen brachten het slaappatroon van dit gevoelige mensje uit balans. Gedaan met de lange ononderbroken nachten en het heerlijke luilekkeren in bedje. Ze geraakte niet goed meer in slaap en ik moest soms een uur bij haar blijven tot dat lukte. Om dat dan ’s nachts opnieuw te mogen doen. En ’s morgens om half 6 aan de dag te beginnen. Niet te vergeten: alleen ík mocht haar in bed leggen, troosten en ’s morgens uit bed plukken. Moedergeclaim van het hoogste niveau.

Cosleepen en rugstampen

En dan was er intussen natuurlijk ook de kleine man. Enter de tegenpool van de Schone Slaapster. Slaap is voor sissies. Hij wil al 2 jaar lang de dag en de nacht plukken. En op moeder haar arm hangen. Of in haar armen slapen, dat ook. Maar een bed? Nee, dat is geen plek om vele uren aan een stuk in door te brengen. We hebben zelfs net iemand van Kind&Gezin laten komen om zijn slaappatroon onder de loep te laten nemen.

Sinds hij er is begint de dag zo goed als zeker om 5u ’s morgens, na een actieve nacht. En ik ben géén ochtendmens. Hem in bed krijgen lukte tot voor kort al wat vaker. Zeker als de papa dat deed. Helaas, zoals ik eerder al zei, is de papa er vaak niet rond de slaaptijden. Nu heeft hij een nieuwe voorkeur: ik mag erbij blijven tot hij slaapt, anders komt het niet snor. Tegen 2 à 4u ’s nachts wordt hij verdrietig. Heb ik de moed, dan kruip ik in het zeteltje naast zijn bed en doe ik daar een ongemakkelijke tuk. Niet mijn favoriete slaappositie, maar een moeder’s gotta do what een moeder’s gotta do, of zoiets. Ben ik te groggy, dan komt hij er gezellig bij in het grote bed van de mama en de papa. Met wat geluk mogen we dan met ons drietjes nog wat cosleepen. Meestal hebben we minder geluk. Na talloze stampen in onze rug, verhuizen we dan maar naar beneden. De dag kan beginnen.

Die kleine terroriseert dus onze slaap. En volgens de mevrouw van K&G wegen de korte nachtjes (en héél actieve dagen) ook bij hem door. Oververmoeide zoon + oververmoeide ouders = geen topcombinatie.

GI-Jane moves

Gelukkig slaapt de grote zus intussen wel weer een pak beter. Zo blij is ze, op haar eigen kamertje, met 3 lampjes, 4 kussens en 100 knuffels. Haar slaapritueel is ook wat vereenvoudigd, dus je hoort me daar zeker niet over klagen! Ook zij heeft nog nood aan nabijheid. Ze valt in slaap met mijn pink in haar handen, en ik moet heel wat GI Jane-achtige moves doen om uit haar kamer te geraken. Maar ze slaapt, en dat is al heel wat.

En toen viel er bij ons een frank. Want als een klein meisje graag gezelschap heeft, en een kleine jongen wil hetzelfde… zouden die dan misschien wel eens heel graag bij mekaar op de kamer willen liggen? Ik ben gisteren aan deze post begonnen en schrijf hem vandaag verder, net nadat we de zoon zijn bedje naar zus haar kamer hebben verhuisd. Je had die oogjes moeten zien blinken, 4 blije blauwe kijkers op één kamertje. We zijn intussen een half uur verder en het is muisstil. Ik ben benieuwd naar wat de nacht brengt.

Zou ik al eens gaan piepen op hun kamertje? Sssstttt….

(Het is daar stil!)

 

#40dagenbloggen: dag 15
Skipdagen: 0/6

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s