Wereld Meningitis Dag

Hersenvliesontsteking. Ik ben een overlever. Jawel, dat vuile beest dat meningitis heet heeft ook mij ooit te pakken gekregen.

img_2684

14 jaar was ik. Moe, maar in topconditie, keerde ik terug naar huis na een intensieve zwemstage van twee weken. ’s Avonds nam die vermoeidheid vreemde vormen aan. Het begon in mijn kuiten. Ik voelde het verder omhoog kruipen tot ik als een patattenzak in de zetel lag. Hmmm… niet echt normaal voor een actief kind. Zeker niet toen ’s nachts de koorts de 40 graden oversteeg en maar niet wou zakken.

De volgende ochtend bracht ik doodziek door in de zetel. Mijn ouders moesten mij naar de wc dragen, want op mijn benen kon ik niet meer staan. Vreselijk veel pijn deed dat. Op de wc zag ik een vreemd vlekje op mijn been. Een soort blauw plekje. Ik toonde het aan mijn mama en we vonden er nog eentje. Bij mijn ouders, allebei voormalig verpleegkundigen, gingen alle alarmbellen af.

De huisarts genoot waarschijnlijk wat te veel van de nationale feestdag die dag, want zij beweerde aan de telefoon dat het waarschijnlijk maar een griepje was. Er deed iets de ronde met die symptomen, dus was het niet nodig om op huisbezoek te komen. Gelukkig negeerden mijn ouders haar advies en belden ze meteen de ziekenwagen. Ze vreesden voor acute leukemie of hersenvliesontsteking. Ik onderging het allemaal maar wat.

Nog bij bewustzijn, maar niet al te fris kwam ik aan op spoed. Dokter Oud (die naam vergeet ik nooit) en zijn legertje verplegers namen mijn ouders gelukkig wel serieus. De dokter vroeg me om in het lokaaltje ernaast op de weegschaal te gaan staan. Mijn benen weigerden dienst, ik zakte nog net niet in mekaar. Even later volgde de lumbale punctie, a.k.a. ruggenprik. Blijkbaar kan dit pijnlijk zijn, ik herinner het me maar wazig. Dé manier om te onderzoeken of het gaat om een bacteriële meningitis. In mijn gevallen de meningokokken variant, bleek al snel. Een agressief ding.

Geen goed nieuws, wel te behandelen met penicilline. Op intensieve werd mijn lijf vastgehangen aan allerlei baxters en machines. 5 zakken plasma werden de dagen daarna in mijn lijf gepompt. Een katheter, blaas- en maagsonde. Plezant was anders. Ik mocht me niet bewegen of er gingen tientallen alarmpjes af. Moest daar in mijn nakie op mijn rug onder een lakentje liggen, kreeg geen hoofdkussen. Raar waar een mens zich op zo’n moment aan stoort. Maar na die kritieke eerste 24 uur bleek wel dat de behandeling zijn effect niet had gemist: het gevaar was geweken. Nu konden ze testen of ik er iets aan had overgehouden. EEG’s, ECG’s, echo’s van zowat elk orgaan. Ik had blijkbaar een sportershart, had veel te danken aan mijn sterke lichaam.

Een paar dagen later mocht ik naar een gewone kamer. Daar werd ik geconfronteerd met de gevolgen van de aanval die op mijn lichaam was gepleegd. Lezen of tv-kijken kon ik niet. Te vermoeiend voor mijn hoofd. Elk gewrichtje in mijn lijf was ontstoken, zelfs schrijven was onmogelijk. Mijn knieën brandden van de pijn. Ik moést mee naar de speelruimte en liep een dégout op van cliniclowns (leuk voor kindjes, niet voor pubers). In de speelruimte mocht ik op de eerste dag Trivial Pursuit spelen, samen met een meisje dat een hersenbloeding had gehad. Wat een mop. Ik ben niet gewonnen, zij ook niet. Of wat had je gedacht?

Maar ik herstelde. En ondanks dat ik voor een moeilijk jaar stond, hield ik er uiteindelijk niets aan over. Wonder boven wonder. Dus dank je wel ouders, dank je wel dokter Oud, dank je wel sterk lijf.

Wees alert voor de symptomen, een snelle reactie is cruciaal om deze smeerlap te kunnen verslaan.

 

 

9 gedachten over “Wereld Meningitis Dag

  1. Zijt daar maar zeker van. Mijn dochter haar leven heeft in september aan een zijden draadje gehangen (zwangerschapsvergiftiging), en ik vond dat nóg ingrijpender dan toen ik zelf ziek was. Ik wil dat echt nooit meer meemaken. De angst is verschrikkelijk.

    Liked by 1 persoon

      1. Ja, ze is gisteren terug aan het werk gegaan. Kleintje is 7,5 maanden nu, nog wat achterstand maar alles zo goed als mogelijk. ’t Is een ferm kwikske 🙂 En mijn dochter ook 😀 (op mijn Instagram staat regelmatig wel eens een foto)

        Liked by 1 persoon

  2. Als mama van ons ijgenweisje kan ik zeggen dat elke minuut van de ontdekking van de plekjes, petechieen, tot het stellen van de diagnose, na zovele jaren nog steeds voelen alsof het gisteren was. Als ik er aan denk is er nog altijd overstroming in mijn ogen. Ik heb op dat moment gezien wat een ongelooflijk sterke dochter we hebben, ook wil ik haar grote broer bedanken die heel opmerkzaam was en ons op een bepaald moment komen zeggen is dat zijn kleine zus ‘absoluut niet goed was’. Samen met ons gezinnetje hebben we dit overwonnen…aan iedereen die dit moet meemaken wens ik veel sterkte!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s